Αγωγή του Πολίτη Νεανική

Αγωγή του Πολίτη Νεανικήv
 

Σχόλια   

 
0 #2 nikos dalamagas 15-08-2011 15:27
ενα εργο λογου που σε αγγιζει πριν το διαβασεις που ειναι σαν να το περιμενες απο πολυ καιρο με μια απροσδιοριστη βιασυνη,που ο δημιουργος του ηταν δασκαλος σου και αυτο το θεωρεις απο τα σημαντικοτερα που σου συναιβησαν στο περασμα σου απο αυτον τον πλανητη και που ξερεις οτι απευθυνεται στα νιατα που κουβαλας ακομα μεσα σου ,ε τοτε δεν εχεις τιποτα καλυτερο και απο το να το διαβασεις.
Παράθεση
 
 
0 #1 Ρένα Λέκκου-Δάντου Γραφιάς 02-08-2011 12:45
Το βιβλίο ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΝΕΑΝΙΚΗ, μου παραδόθηκε ένα απόγευμα, για να το παραδώσω στα παιδιά μου – εμένα μου χρειάζεται πια μια «Αγωγή του Πολίτη Μεσοκοπική»… Κάτω από άλλες συνθήκες, ίσως να μην έμπαινα στον «κόπο» να το ξεφυλλίσω, αλλά ο τίτλος του έργου, σε συνδυασμό με τον ζόφο της εποχής, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Αγωγή του πολίτη; Και, μάλιστα, νεανική; Τι μπορεί να πει κάποιος στους σημερινούς νέους ανθρώπους, που τους υποσχεθήκαμε τον Παράδεισο και τους ανοίξαμε την πόρτα της Κόλασης; Υποκύπτοντας, λοιπόν, στην περιέργεια, άνοιξα το βιβλίο, με αποτέλεσμα να το παραδώσω στα παιδιά μου με καθυστέρηση δύο ημερών – τόσο έκανα για να το ξεκοκαλίσω! Και τούτο επειδή ο συγγραφέας μοιάζει να φιλοξενεί, μέσα στο ίδιο κεφάλι, την επιστημονική σκέψη, τη φιλοσοφική σκέψη, την ποιητικότητα, και τον εφηβικό ενθουσιασμό. Σπάνιος συνδυασμός! Τώρα, λοιπόν, που καταλάγιασε μέσα μου η γοητεία της γραφής του, νιώθω την ανάγκη να κάνω μερικά σχόλια επί της «θεωρίας» που διατυπώνει – δεν λέω επί της «ουσίας», δεδομένου ότι κάθε λέξη που χρησιμοποιεί είναι ουσία από μόνη της. Σχόλιο 1ο : Εύχομαι οι «σφαίρες», που ένιωσα να με χτυπούν κατάστηθα διαβάζοντας το έργο, να χτυπήσουν κι όσο γίνεται περισσότερους νέους ανθρώπους, «μήπως κι η έρμη τούτη γη, η τόσο πληγωμένη / ντυθεί μ’ αγάπη και στοργή, κι αρχίσει ν’ ανασαίνει». Σχόλιο 2ο: Σε κάθε βιβλίο που διαβάζω, υπάρχει πάντα μια φράση που κυριολεκτικά με στοιχειώνει. Στην προκειμένη περίπτωση, η φράση ήταν: «Αν τούτη τη στιγμή, η φυτική ζωή, η θαλάσσια ζωή, η πιο πολλή ζωή μπορούσε να ουρλιάζει, καθώς σπαράζεται και σπαράζει, η Γη – από μας – δεν θα μπορούσε να κατοικηθεί». Αναρωτιέμαι αν ο συγγραφέας, όταν έγραφε τη φράση, ένιωθε το ουρλιαχτό της Γης τόσο δυνατά όσο το ένιωσα εγώ, όταν τη διάβαζα… Σχόλιο 3ο Καθώς κι εγώ αναζητώ, εδώ και χρόνια, «την τρίτη λύση», χωρίς να καταλήγω πουθενά, βρήκα συναρπαστική - και παρήγορη! - τη δυνατότητα μιας γονιδιακής και νευρωνικής τροποποίησης, που θα έκανε τους ανθρώπους, Ανθρώπους. Το μόνο που με ανησυχεί, είναι μήπως το μελλοθάνατο ερπετικό Εγώ κάποιων επιστημόνων, καταφέρει να διεισδύσει στο περιβόλι της βιοτεχνολογίας και να σπείρει, ανάμεσα στα λουλούδια, και μερικούς χιτλερικούς γονιδιόσπορους – δεν νομίζω πως χρειάζονται περισσότεροι για να ξαναγίνει το περιβόλι αγκαθότοπος. Κι επειδή η απαισιόδοξη αυτή θεώρηση του μέλλοντος δεν συνάδει με το αισιόδοξο μήνυμα του έργου, μήπως θα μπορούσε ο συγγραφέας να σχολιάσει (καθησυχάσει) λίγο τους φόβους μου; Άλλωστε, γι αυτό δεν έγιναν τα blogs;;; Σχόλιο 4ο: Ανησυχία μου προκαλεί, επίσης, η σκέψη ότι η τροποποίηση της εγκεφαλικής μας δομής θα καταργήσει, πιθανότατα, ένα καθ’ όλα αξιοπρεπές επάγγελμα - ή μεράκι ή βίτσιο: αυτό του συγγραφέα! Διότι όλοι οι γραφιάδες – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – από την αναμέτρηση μεταξύ Καλού και Κακού αντλούμε έμπνευση. Και δεδομένου ότι πάλη χωρίς αντίπαλο δεν νοείται, «τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους»; Τι θα αναπλάθουμε και θα φαντασιωνόμαστε σε ένα κόσμο «όμορφο, αγγελικά πλασμένο», όπου δεν θα υπάρχει ούτε καν ο κίνδυνος να τον απωλέσουμε; Και πού θα βρίσκει η Καλή Νεράιδα του μελλοντικού παραμυθιού μια φτωχή Σταχτοπούτα για να σώσει από την κακιά μητριά; «Αυτό σε πείραξε εσένα;!» θα μου πείτε. Ε, καθένας με τον πόνο του, κι εγώ με τον δικό μου… Σχόλιο 5ο: Ο γιος μου διαβάζει ήδη την Αγωγή και κάθε τόσο εκτοξεύει από το δωμάτιό του διάφορες αποστροφές, συνοδεύοντάς τις με τα γνωστά νεανικά επιφωνήματα… Δεν μπορώ να πω ότι οι γκαριξιές του μού είναι ιδιαίτερα ευχάριστες, αλλά τις ανέχομαι - για χάρη του συγγραφέα! Και μια ευχή: Να μην πάψει ποτέ ο κύριος Λιακάτου να νοηματίζει τη Ζωή – και να μοιράζεσαι το νόημά της μαζί μας…
Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση