ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΑΛΛΙΑΝΟΥ: κριτική

Λίγες σκέψεις για το δάσκαλό μου...

Κάθε φορά που αποφασίζεις να ανοίξεις ένα βιβλίο του Στράτου Λιακάτου, πρέπει να έχεις εκ των προτέρων σκεφτεί ότι ο εαυτός σου μετά την ανάγνωση του βιβλίου δεν θα είναι ίδιος με τον πριν από αυτή. Και τούτο γιατί το έργο έρχεται να αλλάξει τη συναισθηματική σου εντροπία και να σου παρέχει την αποστολή του:


Καταρχήν κατάδυση σε μια έντονη εσωτερική εμπειρία μέσω της άμεσης πρόσβασης στο φαντασιακό, το συμβολικό, το σημαίνον και το σημαινόμενο. Οι ασκοί του Αιόλου ανοίγουν, κάθε σκοτεινή χαραμάδα της ψυχής φωτίζεται, ξεκλειδώνονται σκέψεις, βιώματα, επιθυμίες που στοιβάζονται μέσα σου από καιρό σε καιρό τακτοποιημένα, δεσμεύοντας μια τεράστια ενεργειακή επένδυση. Η λέξη γίνεται όχημα, ταξίδι, ηθμός, απειλή, λύτρωση, κάθαρση. Νοηματοδοτείται μέσα από γνώσεις σπουδαίων ανθρώπων και την ώρα που επιτυγχάνεται η πλήρης αποδόμηση της σκέψης σε επιμέρους, ταυτόχρονα επιτρέπεται και η ανασύνθεση και επαναδιαπραγμάτευση των επιμέρους σε ένα άρτιοι «όλον».

Η άμεση πρόσβαση σε μια γνώση συμπυκνωμένη, στιβαρή, τρέχουσα και συγχρόνως διαχρονική, δημιουργεί νέες νευρωνικές διασυνδέσεις και λειτουργεί έτσι νευροτροφικά , διεγείροντας και διευρύνοντας το νευρωνικό σύμπαν.

Ο άνθρωπος έτσι συνειδητοποιεί ότι αυτό που του αξίζει να είναι, είναι μόνο το εν δυνάμει και το εν εξελίξει και από αυτή τη σκοπιά το διάβασμα του κάθε βιβλίου του Στράτου καταλήγει μια μέθεξη, μια τεράστια ψυχοδυναμική εμπειρία που το βάθος της και η έντασή της παραπέμπει στο διαμέτρημα του ανδρός.

Με εκτίμηση

(*) Δήμητρα Βαλλιάνου - Ψυχίατρος.